Το βραβευμένο Best Seller της Αλκυόνης Παπαδάκη, «Το Χρώμα του Φεγγαριού» αυτό το Σάββατο με τα ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ

Share:

Τα Παραπολιτικά σας προσφέρουν, για πρώτη φορά, τo διάσημο βιβλίο της συγγραφέως των Best Seller, Αλκυόνης Παπαδάκη, «Το Χρώμα του Φεγγαριού», που αγαπήθηκε από κοινό και κριτικούς, βραβεύθηκε με το Α’ Βραβείο από την Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών και μεταφέρθηκε στη μικρή οθόνη μέσα από την ομώνυμη, επιτυχημένη τηλεοπτική σειρά.

Η Αλκυόνη Παπαδάκη, με την προσωπική, λυρική γραφή της, φωτίζει στο βιβλίο αυτό τον αληθινό αλλά μοιραίο και καταστροφικό έρωτα ενός νεαρού ζευγαριού. Μια ιστορία γεμάτη δυνατά χρώματα και συναισθήματα που μας ταξιδεύει πέρα από την πραγματικότητα και μας μαγεύει με τον ποιητικό λόγο της. Ο Φώτης, είναι ένα παλικάρι από νησί και η Μαρουσώ μια κοπέλα από την Αθήνα. Η γνωριμία τους θα γεννήσει μια δυνατή σχέση αγάπης. Ο Φώτης αποφασίζει να μετακομίσει στην Αθήνα. Εκεί η σχέση τους δοκιμάζεται…

Η Αλκυόνη Παπαδάκη με τα δικά της λόγια:

«Γεννήθηκα στο Νιο Χωριό, πολύ κοντά στα Χανιά. Ο πατέρας μου ήταν δάσκαλος. Η μάνα μου, ονειροπόλα… Όσο ήμουνα παιδί, η οικογένειά μου περνούσε δύσκολες έως τραγικές καταστάσεις. Έτσι, αναγκάστηκα να ψάχνω από τότε τα μονοπάτια της φυγής. Εκείνη την εποχή μιλούσα με τα δέντρα, τις κάργιες που φώλιαζαν στα κυπαρίσσια του κήπου μας, τους θάμνους και τις πέτρες. Μου άρεσε, ακόμη, να φέρνω στο μυαλό μου διάφορες λέξεις και ν’ ανακαλύπτω το χρώμα και τη μυρουδιά τους. Τελείωσα τη Γαλλική Σχολή κι ύστερα ήρθα στην Αθήνα με τ’ όνειρο ν’ αλλάξω τον κόσμο. Άρχισα τις επαναστάσεις και τις ανατροπές και το μόνο που κατάφερα ήταν να σπάω συνεχώς τα μούτρα μου. Ευτυχώς που όλα έγιναν έτσι ακριβώς όπως έγιναν. Χαλάλι. Είδα, έμαθα κι ένιωσα τόσα πολλά! Όταν κατάλαβα πως δεν μπορούσα ν’ αλλάξω τον κόσμο, είπα: εντάξει, θ’ αλλάξω τον εαυτό μου. […] Όσο για το γράψιμο, έγραφα από παιδί. Το πρώτο μου γραφτό ήταν ένα ραβασάκι στο Θεό. Η αλήθεια είναι πως, όταν μεγάλωσα αρκετά, έκανα φιλότιμες προσπάθειες να μην μπλεχτώ στα γρανάζια της λογοτεχνίας. Φοβόμουνα μήπως κάποια μέρα αυτή η ιστορία με καπελώσει. Μάταιος κόπος! Φαίνεται πως μερικοί γεννιούνται με τούτη την περίεργη διαστροφή στο κεφαλάκι τους. Τουλάχιστον με παρηγορεί το γεγονός, πως το καπέλο μου δε μου ‘κρυψε ποτέ τα μάτια και τ’ αφτιά μου.»

Απόσπασμα από το βιβλίο:

-Τι χρώμα έχει η λύπη; ρώτησε το αστέρι την κερασιά και παραπάτησε στο ξέφτι κάποιου σύννεφου που περνούσε βιαστικά. Δεν άκουσες; Σε ρώτησα, τι χρώμα έχει η λύπη;
-Έχει το χρώμα που παίρνει η θάλασσα την ώρα που γέρνει ο ήλιος στην αγκαλιά της. Ένα βαθύ άγριο μπλε.
-Τι χρώμα έχουν τα όνειρα;
-Τα όνειρα; Τα όνειρα έχουν το χρώμα του δειλινού.
-Τι χρώμα έχει η χαρά;
-Το χρώμα του μεσημεριού, αστεράκι μου.
-Και η μοναξιά;
-Η μοναξιά έχει χρώμα μενεξελί.
-Τι όμορφα που είναι τα χρώματα! Θα σου χαρίσω ένα ουράνιο τόξο, να το ρίχνεις επάνω σου όταν κρυώνεις.
-Το αστέρι έκλεισε τα μάτια του κι ακούμπησε στο φράχτη. Έμεινε κάμποσο εκεί και ξεκουράστηκε.
-Και η αγάπη; ξέχασα να σε ρωτήσω, τι χρώμα έχει η αγάπη;
-…Το χρώμα που έχουν τα μάτια του Θεού, απάντησε το δέντρο.
-Τι χρώμα έχει ο έρωτας;
-Ο έρωτας έχει το χρώμα του φεγγαριού, όταν είναι πανσέληνος.
-Έτσι, ε; Ο έρωτας έχει το χρώμα του φεγγαριού, είπε τ’ αστέρι…
Κοίταξε μακριά στο κενό… και δάκρυσε…

Previous Article

“Ελληνοφρένεια”: Δευτέρα έως Παρασκευή, 13:00-14:00, με τον Θύμιο Καλαμούκη και τον Αποστόλη Μπαρμπαγιάννη

Next Article

Ο Κικίλιας στα Παραπολιτικά 90,1 αποκάλυψε το φύλο του μωρού: Περιμένουμε αγοράκι

Σχετικά Άρθρα